Sam De Bruyn, presentator op Studio Brussel, is uitgegroeid tot de stem van een nieuwe generatie jongeren. Dat las ik vorige week in Knack Focus (het weekblad Knack Focus).
Een nieuwe generatie jongeren is opgestaan: de generatie ‘alles kan’. Focus Knack omschrijft deze jongeren als volgt: “Een generatie Facebookers, Netloggers en Tweeters, die het niet erg vinden als ze ladderzat getagd worden op hun wall. Maar vooral een nieuwe generatie muziekliefhebbers, het volkje dat voor uitzinnige taferelen zorgde bij de passage van 50 Cent op Pukkelpop, dat Sportpaleizen vulde voor Regi en Linda en Tiësto naar plaats 41 in The Greatest Switch stemde. Een generatie voor wie alles kan, zolang ze zich maar amuseren”.
De reactie van Sam De Bruyn op deze omschrijving karakteriseert zijn generatie: “En so what als dat hedonistisch is? Let’s have some fucking fun”.
Zelf ben ik, net als Sam De Bruyn, geboren in het magische jaar 1986. Als iemand het recht heeft om te schrijven over de nieuwe generatie, ben ik het wel. Hier zijn enkele bevindingen van mij en mijn leeftijdgenoten:
- Wij luisteren zowel naar 50 Cent als Chopin
- Wij kijken zowel naar Canvas als naar Vitaliteit
- Wij luisteren zowel naar Arcade Fire als Clouseau (zeker als ze hun hit Louise spelen)
- Wij kijken zowel naar Dogville als naar White Chicks
- Wij lezen zowel De Standaard als Het Laatste Nieuws
- Wij gaan zowel naar Kinepolis als naar Studio Skoop/Sfinx
- Wij feesten zowel in de Charlatan/Video als in de Pi-nuts/Celtica
- Wij lezen zowel Humo als Dag Allemaal
- Wij zijn vegetarisch als het ons uitkomt
- Wij lezen zowel Tom Lanoye als Dan Brown
- Wij drinken zowel Stella Artois als Cara Pils
Heel wat van mijn generatiegenoten gaan hier waarschijnlijk niet mee akkoord. So what? Let’s have some fucking fun!
+-+photoshop.gif)
