Blogger blogt over bloggen

Bloggen is de jazz der journalistieke genres. Dat zegt Andrew Sullivan in Why I Blog. Sullivan is, zoals iemand van mijn klas het mooi verwoordde, le roi des blogueurs.

De jazzmuziek is veel later dan de klassieke muziek in onze wereld gekomen. Maar de jazz heeft de gecomponeerde muziek nooit verdreven. Daarvoor zijn de twee genres te verschillend. Hetzelfde geldt voor bloggen. “Jazz merely demands a different way of playing and listening, just as blogging requires a different mode of writing and reading,” zegt Sullivan hierover.

Een blog verschilt dus van de traditionele geschreven pers. Hij verschilt ook van het klassieke boek. Om een krant, boek of tijdschrift te lezen maakt de gemiddelde lezer een beetje van zijn kostbare tijd vrij. Vaak zoekt hij ook een specifieke leesplaats op. Vandaag las ik op een nieuwssite dat dit meestal het toilet (vooral mannen) of het bad (vooral vrouwen) zou zijn.

Een blog wordt meestal, zo niet altijd, op het computerscherm gelezen. Ik ken mensen die hun laptop meenemen op het toilet. Maar een blog lezen in bad lijkt mij toch al iets gevaarlijker. De vrouwen onder ons hebben dus een probleem.

Niet alleen voor de lezer is de blog een ander genre. De blogger ervaart bij het schrijven een zeer grote vrijheid. Daar waar hij zich bij het schrijven van een boek of artikel aan bepaalde conventies moet houden, beslist hij nu zelf over inhoud, vorm en lengte. De inhoud hoeft geen voorgevormd idee te zijn, zoals bij andere genres. Tijdens het schrijven kan de blogger nieuwe ingevingen krijgen en die meteen in zijn tekst verwerken. Een blogpost is dus als het ware een jamsessie. Want ook daar is improvistatie een must. Een blogger schrijft ook nooit alleen. Net als bij het jammen hangt het eindresultaat af van de samenwerking tussen de verschillende participanten. Zo is een lezer nooit alleen een lezer. Op ieder moment kan hij zelf schrijver worden en een reactie nalaten.

Wie zich graag laat onderdompelen in literaire of journalistieke jamsessies, kan altijd een kijkje nemen op de blogpagina’s van mijn studiegenoten. Samen experimenteren we in de hoop op honger naar meer.

Grappig?

Zelf lach ik me altijd een breuk met het volgende filmpje.

Andere mensen vinden dit dan weer echt niet grappig. Wat denkt u? Vindt u dat we kunnen lachen met de pijn van anderen? Of toch beter niet?

Laat het mij weten via de poll bovenaan mijn pagina.

Nergens beter dan Thuis?

Ik geef het toe: ik ben Thuis-fan. Al jaren volg ik de avonturen van Frank, Simonneke, Marianne, Jenny, Rosa, Waldek, Luc, Mo, Julia, Tom, Bianca, Peggy, Femke, Nancy, Yvette en zo’n duizend anderen.

Voor de leken onder jullie: dit zijn enkele van de opvallendste verhaallijnen van de afgelopen seizoenen:

• Vorig seizoen was Franky’tje 12 jaar oud. Dit seizoen is Franky 16. De andere personages werden niet ouder.
• Eerst hadden Sam en Femke een relatie. Dan Sam en Aisha. Dan opnieuw Sam en Femke. Tegelijkertijd begonnen ook Sofie (zus van Sam) en Renzo (broer van Femke) iets. Even later waren Femke en Youssef samen. Maar nog wat later werden Youssef en Aisha een koppel. Ondertussen proefden Sofie en Peter samen van het liefdesgeluk. Tegenwoordig delen Peter en Femke lief en leed met elkaar.
• Femke vond ook nog de tijd om vorig seizoen een passionele affaire te hebben met Mike. Die bleek later haar vader te zijn.
• Sofie is de dochter van Eric en Martine en de zus van Sam. Eerst was Sofie heel braaf, maar dan begon ze iets met Renzo. Door hem geraakte ze verslaafd aan de drugs. Om dat te kunnen betalen werd ze prostituee. Na een overdosis kwam alles uiteindelijk goed met haar. Maar dan werd Sofie vermoord door Mike, die op zijn beurt vermoord werd door Eric.
• Frank is getrouwd met Simonneke. Vroeger was hij ook al samen met Rosa en Jenny. Rosa en Jenny zijn zussen. Bij elk van deze drie vrouwen heeft hij een kind verwekt. De resultaten heten Franky, Peggy en Bianca. Frank heeft een broer, Luc. De twee broers haten elkaar. Luc heeft nog iets gehad met Simonneke, die hij later ook verkrachtte, en met Rosa.
• Luc vormde ook al een koppel met Leontien. Samen hebben ze een zoontje, Lowieke. Luc bedroog Leontien met Marie. Leontien en Marie waren goede vriendinnen. Ze vermoordden Luc en begroeven hem. Maar Luc bleek niet dood. Het was allemaal opgezet spel: Luc en Marie wilden Leontien laten geloven dat ze gek was. Maar Leontien had alles door en vertrok met Lowieke naar Mexico. Niemand had toen al van de Mexicaanse griep gehoord.
• Marie was vroeger blind. Opeens kon ze weer zien. Ze ontdekte ook dat Dré haar echte vader was, en niet Jean-Pierre. Dré was trouwens een alcoholicus.
• Marianne werd bekend als vrouw van de dokter. Ze heeft twee kinderen: Ann en Tom. Ann is ook dokter. Marianne is nu samen met Geert. Die man is ook dokter. Tom heeft op dit moment een relatie met Bianca. Zij oefent het beroep van dokter uit.
• Marianne was een tijdje samen met Jean-Pierre. Toen die uit elkaar gingen, begon Jean-Pierre iets met Ann, de dochter van Marianne. Ook hier kwam het tot een breuk. Ann werd dan maar lesbisch. Ze had een relatie met Sandrine. Sandrine bleek de dochter te zijn van dokter Geert. Maar Sandrine ging dood. Ondertussen heeft Ann een kindje geadopteerd. Het meisje kreeg de naam Sandrine.
• Tom en Bianca werden een koppel in Canada. Daar hadden ook Tom en Peggy een korte romance. Peggy en Bianca zijn halfzussen. Peggy keerde zwanger terug uit Canada. Tom was de vader. Maar dat weten de andere personages natuurlijk niet. Peggy stond haar kind af aan Ann, de zus van Tom. Bianca en Tom zijn ondertussen verloofd. Sinds vorige week papt Tom ook opnieuw aan met Peggy.

Ziezo. Vanaf nu kunt u mee!

Thuis, iedere weekdag om 20.10u op Eén.

Man Bijt Hond

Man Bijt Hond is een fantastisch televisieprogramma! Aan alle mensen die nog steeds treuren om In de Gloria en krampachtig vasthouden aan de dvd-box: het origineel is beter dan de kopie!

Het volgende fragment is een pareltje.

Bij dit stukje kan ik mij maar één ding afvragen. Wie heeft hier in godsnaam het scenario geschreven? Zelfs een blinde kan zien dat het een briljant persoon moet geweest zijn. Van televisie-intelligentie gesproken…

De vrouw in het filmpje is met 99 procent zekerheid een actrice. Een hele goede actrice zelfs! Wanneer ze haar verhaal vertelt, klinkt alles zo geloofwaardig. Maar laat dat nu juist het probleem zijn: alles klinkt net iets té geloofwaardig. In haar zinnen weerklinkt geen enkele euh, valt geen enkele stilte, heerst geen enkele twijfel. De actrice heeft duidelijk haar huiswerk zeer goed gemaakt. Ze kent haar tekst tot in de puntjes en heeft die verbaasde blik goed geoefend voor de spiegel.

Een terechte proficiat!

Belgije – Turkië

In de week voor de interland België – Turkije werd Miss België 2009 Zeynep Sever uitvoerig geïnterviewd. Ook tijdens de wedstrijd zelf was er zeer grote belangstelling voor onze miss. Vooral de fotografen deden hun werk meer dan voortreffelijk. Aan de basis van deze persaandacht liggen een aantal redenen. Zo bezit juffrouw Sever naast de Belgische ook de Turkse nationaliteit. Bovendien heeft ze een relatie met Volkan Demirel, de doelman van het Turkse nationale elftal. De pers vroeg zich luidop af voor wie de knappe brunette zou supporteren. Het Nieuwsblad kreeg alvast volgend antwoord: “0-0 zou voor mij een ideale uitslag zijn. Zo zijn er geen verliezers en krijgt Volkan geen enkel doelpunt binnen”.

Met dit antwoord bewees Zeynep Sever zeer professioneel te zijn. En net dat is wat er ook van ons, journalisten in spe, verwacht wordt: professionaliteit. Tijdens een voetbalmatch vertaalt deze professionaliteit zich in onpartijdigheid. Zaterdagavond moest ik dus mijn ‘Belgiëbril’ even afzetten en mij wentelen in complete neutraliteit. Dat ging eerlijk gezegd gemakkelijker dan men zou denken. Ik supporterde namelijk voor beide teams. Zoals u weet, presteerden de Rode Duivels al een tijdje ondermaats. Hen zien winnen zou mij als Belg zeer gelukkig maken. Een eerste gewonnen match onder Dick Advocaat zou wel eens het begin kunnen betekenen van de wederopstanding van onze gevallen nationale helden.

Aan de andere kant heb ik ook heel wat sypmathie voor de Turkse nationale ploeg. Vooral hun supporters boeien mij mateloos. Exact drie uur voor de aftrap in het Koning Boudewijnstadion verliet ik mijn huis in Gent. Al meteen werd ik opgehouden door een lange colonne auto’s, gevuld met jongeren van Turkse afkomst. Hopend op een overwinning, zongen en claxonneerden de jongeren zich een weg naar Brussel. Ook op de trein en in de metro wemelde het van de Turkse supporters. Allen waren ze gekomen om hun nationale elftal een hart onder de riem te steken. Sommigen gaven ook toe dat ze, net als ik, voor beide ploegen supporterden. Voor Belgije én Turkië dus.

Tijdens de match zelf bleef het geen seconde stil aan de Turkse kant van het veld. Afgaande op het geluid van het Turkse legioen, kon ik de wedstrijd perfect volgen: enthousiaste kreten bij iedere Turkse aanval, boegeroep bij elk Belgisch balbezit. De Belgische supporters daarentegen hielden zich opvallend stil. Alleen na de twee doelpunten van Emile Mpenza kon er een applausje af. Ook na het laatste fluitsignaal bleef het Belgische feest uit.

Laat deze post dus een kleine oproep zijn tot meer Belgisch supportersenthousiasme. Want voor je het weet, krijg je mensen zoals mij, die wel blij zijn met een overwinning van de Duivels, maar toch vooral rouwen om het afgelaste Turkse feestje in hun woonwijk.

It’s a rumor, but RoomeR has it.

Zondag werd ik voor een zware keuze gesteld. Nogal onverwacht kreeg ik de niet te missen kans om de wedstrijd tussen Club Brugge en Anderlecht live mee te maken. Een paar dagen eerder had ik echter afgesproken met een aantal vrienden om naar de Open Bedrijvendag te gaan.

Ik besloot om de niet te missen voetbalkans toch aan mij voorbij te laten gaan en volop te kiezen voor een bedrijfsbezoek aan RoomeR, de brouwerij die het drankje met exact dezelfde naam produceert. Deze keuze is er waarschijnlijk één die weinigen begrijpen, maar je moet weten dat ik een voorgeschiedenis heb met RoomeR.

Eerlijk gezegd had ik het vlierbloesemdrankje nog nooit gedronken, maar de brouwerij zelf maakt deel uit van mijn dagelijkse leven. De vloeistof wordt immers gebrouwen in mijn straat. Al maanden zag ik hoe verbouwingswerken aan het bedrijf de straatbewoners bezighielden. Ik vroeg me logischerwijs dan ook af hoe het resultaat er zou uitzien. Op die bewuste zondag haalde mijn vrouwelijke nieuwsgierigheid het dus van mijn clichématige mannelijke drang om naar het voetbal te gaan.

Eerst kregen we een filmpje te zien waarin ons alles werd uitgelegd over het verleden en de toekomst van het bedrijf. Na deze vertoning kenden ook de vlierbloesem en het productieproces van het drankje geen geheimen meer voor ons. Daarna bezochten we de brouwerij zelf en proefden we het brouwsel, dat overigens door ons allen zeer lekker werd bevonden.

De bezoekers beleefden zondag vooral een leuke dag. Voor de eigenaars van RoomeR stond er echter veel meer op het spel. Deze Open Bedrijvendag leverde hen een hele hoop gratis reclame op. Ten eerste mochten alle bezoekers een gratis glaasje RoomeR proeven. Zoals u weet, gaat mond-tot-mondreclame zeer snel. Ten tweede nuttigden alle overtuigde personen – en dat waren er heel wat – nog één tot meerdere glaasjes achteraf in de bar. Tenslotte kocht zowat iedere bezoeker nog een fles RoomeR, al dan niet met extra glazen, aan de uitgang.

De aandachtig lezer denkt nu waarschijnlijk meteen aan een win-winsituatie. Wel, ik ben het met u eens.

Botsing in Ledeberg

Dit jaar staat alles in het teken van het nieuwe. Het studentenkot werd ingeruild voor een huis. Gent maakte plaats voor Brussel. Het onderwijs werd opgeborgen voor het journalistieke vak.

Een andere verandering situeert zich in de virtuele wereld. Vanaf vandaag beschik ik immers over mijn eigen blog. De inhoud van deze blog was een van de eerste dingen die mij zorgen baarde. Enerzijds kan ik mijn hele leven en/of gedachtengang op straat gooien. Anderzijds: welk deel van dat leven en/of gedachtengang is in godsnaam zo interessant dat ik het met iedereen zou willen delen?

Deze vraag, die mij nog steeds bezighoudt, werd langzaamaan verdrongen door een andere vraag: wat zou de titel van mijn blog worden? Mijn onverklaarbare drang naar originaliteit besliste al snel dat dingen als ‘Louise blogt’ of Louise’s blog’ weinig kans maakten. Maar wat dan wel?

Eerst dacht ik om mijn voornaam als centraal deel te gebruiken. Zo kwam ik onder andere uit bij:

- De wereld van Louise

- Louise spreekt

- 100% Louise

- Louise voor dummies

Hoewel deze titels best wel oké klinken, konden ze mij toch niet ten volle overtuigen.

De wanhoop nabij, besliste ik om de hulp in te roepen van een van mijn huisgenotes. De dame in kwestie beschikt namelijk over een speciale gave: ze slaagt erin om banale woorden om te vormen tot zeer grappige concepten. Zo gaat zij nooit naar Ikea, maar altijd naar Ikeo. Koffie maakt ze nooit met een Senseo, maar altijd met een Sensoa. En zoals meerdere mensen weigert ze een Carapils te nuttigen, Carlapis daarentegen kan haar wel bekoren.

Op zoek naar een streepje originaliteit, vroeg ik advies aan mijn huisgenote. Jammer genoeg had ook zij weinig inspiratie. Even later – het ging al lang niet meer over mijn blog – vertelde ze mij een grappige anekdote. Een tijdje geleden had een kennis haar gevraagd om samen naar de film Botsing in Ledeberg te gaan. Deze flater bleef in mijn hoofd hangen en ik vroeg mij af of het een geschike titel zou kunnen zijn voor mijn blog. Om twee redenen dacht ik van wel:

1. Ledeberg is tegenwoordig zo’n beetje mijn tweede thuis. Hoewel ik nog juist in 9000 Gent woon, bevinden al mijn favoriete handelszaken zich in 9050 Ledeberg. Dan heb ik het ook over de Colruyt waar de inmiddels beroemde aanrijding in Moscou gebeurde.

2. Het leek mij een interessante titel om de grote mensenmassa naar mijn blog te lokken. Met zo’n titel kon nieuwsgierigheid immers niet uitblijven.

Maar toch was ik nog altijd niet tevreden.

Deze namiddag besprak ik de zoektocht met een aantal vrienden. “Een mens is nooit tevreden”, zei ik, “isn’t it?”. “Yes, it isn’t it”, dacht ik bij mezelf. Maar toch was ik blij dat ik uiteindelijk een passende titel voor mijn blog gevonden had. Want zeg nu zelf, Isn’t it is toch een prachtige titel, isn’t it?