Belgije – Turkië

In de week voor de interland België – Turkije werd Miss België 2009 Zeynep Sever uitvoerig geïnterviewd. Ook tijdens de wedstrijd zelf was er zeer grote belangstelling voor onze miss. Vooral de fotografen deden hun werk meer dan voortreffelijk. Aan de basis van deze persaandacht liggen een aantal redenen. Zo bezit juffrouw Sever naast de Belgische ook de Turkse nationaliteit. Bovendien heeft ze een relatie met Volkan Demirel, de doelman van het Turkse nationale elftal. De pers vroeg zich luidop af voor wie de knappe brunette zou supporteren. Het Nieuwsblad kreeg alvast volgend antwoord: “0-0 zou voor mij een ideale uitslag zijn. Zo zijn er geen verliezers en krijgt Volkan geen enkel doelpunt binnen”.

Met dit antwoord bewees Zeynep Sever zeer professioneel te zijn. En net dat is wat er ook van ons, journalisten in spe, verwacht wordt: professionaliteit. Tijdens een voetbalmatch vertaalt deze professionaliteit zich in onpartijdigheid. Zaterdagavond moest ik dus mijn ‘Belgiëbril’ even afzetten en mij wentelen in complete neutraliteit. Dat ging eerlijk gezegd gemakkelijker dan men zou denken. Ik supporterde namelijk voor beide teams. Zoals u weet, presteerden de Rode Duivels al een tijdje ondermaats. Hen zien winnen zou mij als Belg zeer gelukkig maken. Een eerste gewonnen match onder Dick Advocaat zou wel eens het begin kunnen betekenen van de wederopstanding van onze gevallen nationale helden.

Aan de andere kant heb ik ook heel wat sypmathie voor de Turkse nationale ploeg. Vooral hun supporters boeien mij mateloos. Exact drie uur voor de aftrap in het Koning Boudewijnstadion verliet ik mijn huis in Gent. Al meteen werd ik opgehouden door een lange colonne auto’s, gevuld met jongeren van Turkse afkomst. Hopend op een overwinning, zongen en claxonneerden de jongeren zich een weg naar Brussel. Ook op de trein en in de metro wemelde het van de Turkse supporters. Allen waren ze gekomen om hun nationale elftal een hart onder de riem te steken. Sommigen gaven ook toe dat ze, net als ik, voor beide ploegen supporterden. Voor Belgije én Turkië dus.

Tijdens de match zelf bleef het geen seconde stil aan de Turkse kant van het veld. Afgaande op het geluid van het Turkse legioen, kon ik de wedstrijd perfect volgen: enthousiaste kreten bij iedere Turkse aanval, boegeroep bij elk Belgisch balbezit. De Belgische supporters daarentegen hielden zich opvallend stil. Alleen na de twee doelpunten van Emile Mpenza kon er een applausje af. Ook na het laatste fluitsignaal bleef het Belgische feest uit.

Laat deze post dus een kleine oproep zijn tot meer Belgisch supportersenthousiasme. Want voor je het weet, krijg je mensen zoals mij, die wel blij zijn met een overwinning van de Duivels, maar toch vooral rouwen om het afgelaste Turkse feestje in hun woonwijk.