Groeten uit duifonvriendelijk Gent

Even een kleine waarschuwing voor diervriendelijke personen: vanaf nu is het verboden om vogels te voederen in het centrum van Gent. Dat ontdekte ik gisteren op een bierviltje in café Het Spijker. Als je het wel doet, mag je maar liefst 60 euro betalen aan de heren van de stadsdienst, de politie of weet ik veel wie. Want dat stond natuurlijk niet op het bierviltje.

Vorig jaar zag ik in Het Journaal ook al een waarschuwing voor alle gemene duivenvoeders in deze wereld. Op het terras van eetgelegenheid Het Vosken op het Sint-Baafsplein pikten tientallen duiven zomaar voedsel uit de borden talloze toeristen. De duiven zelf trof echter geen schuld, want die domme toeristen moesten nu maar eens stoppen met kruimels gooien.

Die toeristen wil Stad Gent nu dus aanspreken met boodschappen op bierviltjes in café Het Spijker. Met alle respect, maar veel toeristen zaten er gisteren niet in die herberg. Hoe dom ze soms ook lijken, 2 euro voor een halfvolle pint of thee van het merk Everyday willen ze niet neertellen. Maar voor rasechte en geïntegreerde Gentenaars maakt dat allemaal niet zoveel uit. Voor een paar verdwaalde studenten nog veel minder. ‘Als het maar gezellig is,’ denken zij dan.

Een gebrek aan originaliteit kan je Stad Gent natuurlijk niet verwijten. Nu nog het juiste product aan de juiste doelgroep koppelen en we zijn vertrokken. Op de bierviltjes in café Het Spijker had beter een waarschuwing voor wildplassen gestaan. Want een paar halfvolle pintjes werken snel op de blaas en een boete voor wildplassen kost ook 60 euro. Iedereen tevreden..

De Slimste Jury

Sinds vorige week kijkt televisieminnend Vlaanderen weer naar De Slimste Mens ter Wereld. De populaire quiz van Woestijnvis is ondertussen al weer bezig aan zijn achtste seizoen. Er lijkt maar geen sleet te komen op het programma. Of toch?

De Slimste Mens ter Wereld is opnieuw in het land. Sinds 7 december legt Erik Van Looy de kandidaten weer het vuur aan de schenen. In enkele jaren tijd is de quiz uitgegroeid tot een populair format, dat ook naast het scherm een eigen leven is gaan leiden. Of beter: dat vooral naast het scherm een eigen leven leidt.

Vorig seizoen werd het programma zelfs een zaak van staatsbelang. N-VA-voorzitter Bart De Wever schopte het toen tot in de finale. Die verloor hij nipt van nieuwsanker Freek Braeckman. Al bekvechtend met professor Kerkelijk Recht Rik Torfs maakte De W

ever zich op weg naar de finale ontzettend populair bij de kijkers. Sommigen vreesden toen voor een De Wever-effect tijdens de verkiezingen van juni 2009. N-VA kwam toen als grote overwinnaar uit de stembus. Of er een relatie is tussen die verkiezingsuitslag en De Slimste Mens laat ik hier in het midden.

Hoewel er na zeven jaar nog steeds geen sleet op de succesformule zat, besloten de makers toch een grote verandering door te voeren. De afgelopen jaren bestond de jury uit één persoon. Eerst ging de eer naar journalist Marc Reynebeau, later tekende Rik Torfs voor de job. Maar vanaf dit jaar zetelen negen beroemdheden telkens pe

r twee in de jury. Die beslissing veroorzaakte anderhalve maand voor de aanvang van het programma al een storm in een glas water. Vlaams minister van Media Ingrid Lieten (SP.a) vond het niet kunnen dat er maar één vrouw in die nieuwe negenkoppige jury zou zitten. Woestijnvis had een passend antwoord klaar: nog nooit namen zoveel vrouwen deel als aan deze editie. Als een soort van statement lieten de makers in de eerste aflevering meteen drie vrouwen tegen elkaar strijden.

In het begin leek de aanpassing nog verfrissend, want met de flauwe mopjes van Torfs had ik het wel stilaan gehad. Toch bekruipt mij nu al een licht gevoel van nostalgie. De huidige juryleden krijgen soms meer aandacht dan de kandidaten, die op hun beurt die aandacht versterken door uitbundig en onophoudend te lachen. Want ja, De Slimste Mens is een grappig programma, dus iedereen amuseert zich. No matter what. Dat de fratsen van de vrolijke duo’s duidelijk tot in de puntjes voorbereid zijn lijkt niemand te storen. Of toch? Erik Van Looy vroeg zich deze avond luidop af: ‘Waar is de professor?’. Het was bedoeld als grap, maar ongetwijfeld zat er toch een kleine grond van waarheid in.

De Slimste Mens ter Wereld blijft nog altijd een fantastisch programma en zal waarschijnlijk ook dit jaar weer televisierecords doen sneuvelen. Toch lijkt de drang naar steeds meer en beter deze keer niet in het voordeel te gaan spelen van Woestijnvis. Less is meestal more en dat blijkt in dit geval ook letterlijk te kloppen. Als de negen juryleden het nieuw betreden pad blijven bewandelen, hebben we binnenkort een nieuw programma. Vanaf dan kan u van maandag tot donderdag kijken naar De Slimste Jury.

The songs that didn't make the list

Ik had jullie een top tien beloofd met de beste tien songs van het voorbije decennium. Wel, ik heb me bedacht. De beste songs, het zijn er zelfs honderd, staan al op de website van NME. Daarom, speciaal voor jullie, tien songs die om onverklaarbare redenen de top honderd niet gehaald hebben.

Sigur Ros - Svefn-g-englar

Trentemoller ft. Ane Trolle - Moan

Arctic Monkeys - 505

Wilco - Impossible Germany

Röyksopp - What else is there?

Fleet Foxes - Mykonos

Bloc Party - This modern love

Editors - Smokers outside the hospital doors

The National - Ada

Justin Timerlake - Sexy back

Dit waren de jaren nul nul

Over een goede maand verwelkomen we met zijn allen het nieuwe jaar 2010. Een historische datum, zo blijkt, want iedereen vindt het nodig om te strooien met lijstjes à la 'het beste van het afgelopen decennium'. In deze lijstjes is muziek vaak een van de hoofdrolspelers. Wat waren de beste albums van de afgelopen tien jaar? De beste nummers van de afgelopen tien jaar? Aangezien iedereen, van NME tot Vincent Merckx, hier wel iets over te zeggen heeft, dring ik ook nog eens geheel vrijwillig mijn eigen mening op. Ziehier de beste platen van het voorbije decennium:

1. Arcade Fire - Funeral
2. Bloc Party - Silent Alarm
3. The National - Boxer
4. Antony and the Johnsons - I am a bird now
5. Amy Winehouse - Back to black
6. Elbow - The seldom seen kid
7. Arctic Monkeys - Favourite worst nightmare
8. Coldplay - A rush of blood to the head
9. My Morning Jacket - Z
10. Queens of the Stone Age - Songs for the deaf

Wordt uiteraard vervolgd met een top tien van de beste tien nummers van het voorbije decennium! Als ik niet te veel twijfel natuurlijk..

Vandaag is grijs

lucht

gebouwen

kasseien

straten

voetpaden

treinen

treinbanken

treinvloeren

treinbagagerekken

potloodstrepen

buszetels

Coca-Cola light blikjes

Zeg dat Herman het gezegd heeft

Herman Van Rompuy wordt de eerste president van Europa. Zijn nieuwe job start op 1 december.

De voorbije dagen en weken was Van Rompuy niet weg te denken uit de media. Journalisten bombardeerden de Belgische premier tot topfavoriet om het kersverse ambt van Europees president binnen te rijven. Verschillende kranten, vooral buitenlandse, vonden grijze Herman blijkbaar net iets te grijs en bedachten een passende bijnaam: Haiku Herman. De man schrijft in zijn vrije tijd immers haiku's. Een haiku is een kort gedicht bestaande uit drie regels van respectievelijk vijf, zeven en vijf lettergrepen.

Op haikuherman.eu maakt de heer Van Rompuy tegenwoordig gepersonaliseerde haiku's voor iedereen die dat wil. Je moet alleen even de link van je website doorgeven.

Voor mijn blog bedacht de machtigste man van Europa de volgende woorden:

Zwarte nacht op straat.

Zonder licht zijn we maar als

mensen van altijd.

Empirisch experimenteren voor dummies

Al in het lager onderwijs leren alle kinderen dat een bad veel meer water verbruikt dan een douche. In hun verdere schoolloopbaan wordt dat soms tot vervelens toe herhaald. Een paar dagen geleden vroeg ik me af of deze stelling eigenlijk wel klopt. Een gemiddelde mens staat ongeveer tien minuten onder de douche. In principe mag hij dus ook zijn bad tien minuten laten volstromen. Maar is tien minuten wel genoeg om nadien in voldoende water comfortabel te kunnen baden?

Ik besloot de proef op de som te nemen en dit allemaal eens empirisch uit te testen.

Tien minuten lang sproeide ik water in mijn bad…

… jammer genoeg vielen daarbij enkele slachtoffers.

Na tien minuten bleek het bad redelijk goed gevuld.

Conclusie: Het bad was misschien niet overvol, maar er was wel voldoende water aanwezig voor een halfuurtje genieten. Voortaan kan baden in een voor drie kwart gevulde badkuip dus zonder schuldgevoel.

BEL2000

My heroics part one van Absynthe Minded is het beste Belgische nummer van het afgelopen decennium. Dat hebben de luisteraars van Studio Brussel toch beslist.

De mannen van Absynthe Minded mogen fier zijn. Hun hit My heroics part one werd vandaag uitgeroepen tot het beste Belgische nummer van de voorbije tien jaar. Diep vanbinnen ben ik ook wel ergens fier. Bert Ostyn, de zanger van de groep, is immers het enige degelijke exportproduct dat Anzegem, waar ik geboren en getogen hoor te zijn, heeft voortgebracht. Alhoewel, misschien doe ik nu Gringo te weinig eer aan.

De luisteraars van Studio Brussel konden de afgelopen weken hun top drie van Belgische liedjes doorsturen. Daaruit werd vervolgens een lijst van vijftig nummers gedestilleerd. Het resultaat kan je bekijken op de site van Stubru.

Zelf was ik niet helemaal akkoord met de uitkomst. Geen Arno of Soulwax in de top twintig, maar wel Zornik, Milow en ocharme Funeral Dress? Om toch een beetje gerechtigheid in deze lijstjeswereld te brengen, heb ik de top tien vakkundig door elkaar geschud. Ziehier het resultaat:

1. dEUS - Nothing really ends
2. Absynthe Minded - My heroics part one
3. Admiral Freebee - Rags 'n run
4. Daan - Swedish designer drugs
5. Daan - Housewife
6. Millionaire - Champagne
7. Hooverphonic - Mad about you
8. The Blackbox Revelation - Never alone, always together
9. dEUS - The architect
10. Admiral Freebee - Oh darkness

4.

Generatie 'alles kan'

Sam De Bruyn, presentator op Studio Brussel, is uitgegroeid tot de stem van een nieuwe generatie jongeren. Dat las ik vorige week in Knack Focus (het weekblad Knack Focus).

Een nieuwe generatie jongeren is opgestaan: de generatie ‘alles kan’. Focus Knack omschrijft deze jongeren als volgt: “Een generatie Facebookers, Netloggers en Tweeters, die het niet erg vinden als ze ladderzat getagd worden op hun wall. Maar vooral een nieuwe generatie muziekliefhebbers, het volkje dat voor uitzinnige taferelen zorgde bij de passage van 50 Cent op Pukkelpop, dat Sportpaleizen vulde voor Regi en Linda en Tiësto naar plaats 41 in The Greatest Switch stemde. Een generatie voor wie alles kan, zolang ze zich maar amuseren”.

De reactie van Sam De Bruyn op deze omschrijving karakteriseert zijn generatie: “En so what als dat hedonistisch is? Let’s have some fucking fun”.

Zelf ben ik, net als Sam De Bruyn, geboren in het magische jaar 1986. Als iemand het recht heeft om te schrijven over de nieuwe generatie, ben ik het wel. Hier zijn enkele bevindingen van mij en mijn leeftijdgenoten:

• Wij luisteren zowel naar 50 Cent als Chopin
• Wij kijken zowel naar Canvas als naar Vitaliteit
• Wij luisteren zowel naar Arcade Fire als Clouseau (zeker als ze hun hit Louise spelen)
• Wij kijken zowel naar Dogville als naar White Chicks
• Wij lezen zowel De Standaard als Het Laatste Nieuws
• Wij gaan zowel naar Kinepolis als naar Studio Skoop/Sfinx
• Wij feesten zowel in de Charlatan/Video als in de Pi-nuts/Celtica
• Wij lezen zowel Humo als Dag Allemaal
• Wij zijn vegetarisch als het ons uitkomt
• Wij lezen zowel Tom Lanoye als Dan Brown
• Wij drinken zowel Stella Artois als Cara Pils

Heel wat van mijn generatiegenoten gaan hier waarschijnlijk niet mee akkoord. So what? Let’s have some fucking fun!

Goed gevonden

Gisteren zag ik bij mijn oma een middeltje tegen slakken staan: Escar-Go.

Blogger blogt over bloggen

Bloggen is de jazz der journalistieke genres. Dat zegt Andrew Sullivan in Why I Blog. Sullivan is, zoals iemand van mijn klas het mooi verwoordde, le roi des blogueurs.

De jazzmuziek is veel later dan de klassieke muziek in onze wereld gekomen. Maar de jazz heeft de gecomponeerde muziek nooit verdreven. Daarvoor zijn de twee genres te verschillend. Hetzelfde geldt voor bloggen. “Jazz merely demands a different way of playing and listening, just as blogging requires a different mode of writing and reading,” zegt Sullivan hierover.

Een blog verschilt dus van de traditionele geschreven pers. Hij verschilt ook van het klassieke boek. Om een krant, boek of tijdschrift te lezen maakt de gemiddelde lezer een beetje van zijn kostbare tijd vrij. Vaak zoekt hij ook een specifieke leesplaats op. Vandaag las ik op een nieuwssite dat dit meestal het toilet (vooral mannen) of het bad (vooral vrouwen) zou zijn.

Een blog wordt meestal, zo niet altijd, op het computerscherm gelezen. Ik ken mensen die hun laptop meenemen op het toilet. Maar een blog lezen in bad lijkt mij toch al iets gevaarlijker. De vrouwen onder ons hebben dus een probleem.

Niet alleen voor de lezer is de blog een ander genre. De blogger ervaart bij het schrijven een zeer grote vrijheid. Daar waar hij zich bij het schrijven van een boek of artikel aan bepaalde conventies moet houden, beslist hij nu zelf over inhoud, vorm en lengte. De inhoud hoeft geen voorgevormd idee te zijn, zoals bij andere genres. Tijdens het schrijven kan de blogger nieuwe ingevingen krijgen en die meteen in zijn tekst verwerken. Een blogpost is dus als het ware een jamsessie. Want ook daar is improvistatie een must. Een blogger schrijft ook nooit alleen. Net als bij het jammen hangt het eindresultaat af van de samenwerking tussen de verschillende participanten. Zo is een lezer nooit alleen een lezer. Op ieder moment kan hij zelf schrijver worden en een reactie nalaten.

Wie zich graag laat onderdompelen in literaire of journalistieke jamsessies, kan altijd een kijkje nemen op de blogpagina’s van mijn studiegenoten. Samen experimenteren we in de hoop op honger naar meer.

Grappig?

Zelf lach ik me altijd een breuk met het volgende filmpje.

Andere mensen vinden dit dan weer echt niet grappig. Wat denkt u? Vindt u dat we kunnen lachen met de pijn van anderen? Of toch beter niet?

Laat het mij weten via de poll bovenaan mijn pagina.

Nergens beter dan Thuis?

Ik geef het toe: ik ben Thuis-fan. Al jaren volg ik de avonturen van Frank, Simonneke, Marianne, Jenny, Rosa, Waldek, Luc, Mo, Julia, Tom, Bianca, Peggy, Femke, Nancy, Yvette en zo’n duizend anderen.

Voor de leken onder jullie: dit zijn enkele van de opvallendste verhaallijnen van de afgelopen seizoenen:

• Vorig seizoen was Franky’tje 12 jaar oud. Dit seizoen is Franky 16. De andere personages werden niet ouder.
• Eerst hadden Sam en Femke een relatie. Dan Sam en Aisha. Dan opnieuw Sam en Femke. Tegelijkertijd begonnen ook Sofie (zus van Sam) en Renzo (broer van Femke) iets. Even later waren Femke en Youssef samen. Maar nog wat later werden Youssef en Aisha een koppel. Ondertussen proefden Sofie en Peter samen van het liefdesgeluk. Tegenwoordig delen Peter en Femke lief en leed met elkaar.
• Femke vond ook nog de tijd om vorig seizoen een passionele affaire te hebben met Mike. Die bleek later haar vader te zijn.
• Sofie is de dochter van Eric en Martine en de zus van Sam. Eerst was Sofie heel braaf, maar dan begon ze iets met Renzo. Door hem geraakte ze verslaafd aan de drugs. Om dat te kunnen betalen werd ze prostituee. Na een overdosis kwam alles uiteindelijk goed met haar. Maar dan werd Sofie vermoord door Mike, die op zijn beurt vermoord werd door Eric.
• Frank is getrouwd met Simonneke. Vroeger was hij ook al samen met Rosa en Jenny. Rosa en Jenny zijn zussen. Bij elk van deze drie vrouwen heeft hij een kind verwekt. De resultaten heten Franky, Peggy en Bianca. Frank heeft een broer, Luc. De twee broers haten elkaar. Luc heeft nog iets gehad met Simonneke, die hij later ook verkrachtte, en met Rosa.
• Luc vormde ook al een koppel met Leontien. Samen hebben ze een zoontje, Lowieke. Luc bedroog Leontien met Marie. Leontien en Marie waren goede vriendinnen. Ze vermoordden Luc en begroeven hem. Maar Luc bleek niet dood. Het was allemaal opgezet spel: Luc en Marie wilden Leontien laten geloven dat ze gek was. Maar Leontien had alles door en vertrok met Lowieke naar Mexico. Niemand had toen al van de Mexicaanse griep gehoord.
• Marie was vroeger blind. Opeens kon ze weer zien. Ze ontdekte ook dat Dré haar echte vader was, en niet Jean-Pierre. Dré was trouwens een alcoholicus.
• Marianne werd bekend als vrouw van de dokter. Ze heeft twee kinderen: Ann en Tom. Ann is ook dokter. Marianne is nu samen met Geert. Die man is ook dokter. Tom heeft op dit moment een relatie met Bianca. Zij oefent het beroep van dokter uit.
• Marianne was een tijdje samen met Jean-Pierre. Toen die uit elkaar gingen, begon Jean-Pierre iets met Ann, de dochter van Marianne. Ook hier kwam het tot een breuk. Ann werd dan maar lesbisch. Ze had een relatie met Sandrine. Sandrine bleek de dochter te zijn van dokter Geert. Maar Sandrine ging dood. Ondertussen heeft Ann een kindje geadopteerd. Het meisje kreeg de naam Sandrine.
• Tom en Bianca werden een koppel in Canada. Daar hadden ook Tom en Peggy een korte romance. Peggy en Bianca zijn halfzussen. Peggy keerde zwanger terug uit Canada. Tom was de vader. Maar dat weten de andere personages natuurlijk niet. Peggy stond haar kind af aan Ann, de zus van Tom. Bianca en Tom zijn ondertussen verloofd. Sinds vorige week papt Tom ook opnieuw aan met Peggy.

Ziezo. Vanaf nu kunt u mee!

Thuis, iedere weekdag om 20.10u op Eén.

Man Bijt Hond

Man Bijt Hond is een fantastisch televisieprogramma! Aan alle mensen die nog steeds treuren om In de Gloria en krampachtig vasthouden aan de dvd-box: het origineel is beter dan de kopie!

Het volgende fragment is een pareltje.

Bij dit stukje kan ik mij maar één ding afvragen. Wie heeft hier in godsnaam het scenario geschreven? Zelfs een blinde kan zien dat het een briljant persoon moet geweest zijn. Van televisie-intelligentie gesproken…

De vrouw in het filmpje is met 99 procent zekerheid een actrice. Een hele goede actrice zelfs! Wanneer ze haar verhaal vertelt, klinkt alles zo geloofwaardig. Maar laat dat nu juist het probleem zijn: alles klinkt net iets té geloofwaardig. In haar zinnen weerklinkt geen enkele euh, valt geen enkele stilte, heerst geen enkele twijfel. De actrice heeft duidelijk haar huiswerk zeer goed gemaakt. Ze kent haar tekst tot in de puntjes en heeft die verbaasde blik goed geoefend voor de spiegel.

Een terechte proficiat!

Belgije – Turkië

In de week voor de interland België – Turkije werd Miss België 2009 Zeynep Sever uitvoerig geïnterviewd. Ook tijdens de wedstrijd zelf was er zeer grote belangstelling voor onze miss. Vooral de fotografen deden hun werk meer dan voortreffelijk. Aan de basis van deze persaandacht liggen een aantal redenen. Zo bezit juffrouw Sever naast de Belgische ook de Turkse nationaliteit. Bovendien heeft ze een relatie met Volkan Demirel, de doelman van het Turkse nationale elftal. De pers vroeg zich luidop af voor wie de knappe brunette zou supporteren. Het Nieuwsblad kreeg alvast volgend antwoord: “0-0 zou voor mij een ideale uitslag zijn. Zo zijn er geen verliezers en krijgt Volkan geen enkel doelpunt binnen”.

Met dit antwoord bewees Zeynep Sever zeer professioneel te zijn. En net dat is wat er ook van ons, journalisten in spe, verwacht wordt: professionaliteit. Tijdens een voetbalmatch vertaalt deze professionaliteit zich in onpartijdigheid. Zaterdagavond moest ik dus mijn ‘Belgiëbril’ even afzetten en mij wentelen in complete neutraliteit. Dat ging eerlijk gezegd gemakkelijker dan men zou denken. Ik supporterde namelijk voor beide teams. Zoals u weet, presteerden de Rode Duivels al een tijdje ondermaats. Hen zien winnen zou mij als Belg zeer gelukkig maken. Een eerste gewonnen match onder Dick Advocaat zou wel eens het begin kunnen betekenen van de wederopstanding van onze gevallen nationale helden.

Aan de andere kant heb ik ook heel wat sypmathie voor de Turkse nationale ploeg. Vooral hun supporters boeien mij mateloos. Exact drie uur voor de aftrap in het Koning Boudewijnstadion verliet ik mijn huis in Gent. Al meteen werd ik opgehouden door een lange colonne auto’s, gevuld met jongeren van Turkse afkomst. Hopend op een overwinning, zongen en claxonneerden de jongeren zich een weg naar Brussel. Ook op de trein en in de metro wemelde het van de Turkse supporters. Allen waren ze gekomen om hun nationale elftal een hart onder de riem te steken. Sommigen gaven ook toe dat ze, net als ik, voor beide ploegen supporterden. Voor Belgije én Turkië dus.

Tijdens de match zelf bleef het geen seconde stil aan de Turkse kant van het veld. Afgaande op het geluid van het Turkse legioen, kon ik de wedstrijd perfect volgen: enthousiaste kreten bij iedere Turkse aanval, boegeroep bij elk Belgisch balbezit. De Belgische supporters daarentegen hielden zich opvallend stil. Alleen na de twee doelpunten van Emile Mpenza kon er een applausje af. Ook na het laatste fluitsignaal bleef het Belgische feest uit.

Laat deze post dus een kleine oproep zijn tot meer Belgisch supportersenthousiasme. Want voor je het weet, krijg je mensen zoals mij, die wel blij zijn met een overwinning van de Duivels, maar toch vooral rouwen om het afgelaste Turkse feestje in hun woonwijk.

It’s a rumor, but RoomeR has it.

Zondag werd ik voor een zware keuze gesteld. Nogal onverwacht kreeg ik de niet te missen kans om de wedstrijd tussen Club Brugge en Anderlecht live mee te maken. Een paar dagen eerder had ik echter afgesproken met een aantal vrienden om naar de Open Bedrijvendag te gaan.

Ik besloot om de niet te missen voetbalkans toch aan mij voorbij te laten gaan en volop te kiezen voor een bedrijfsbezoek aan RoomeR, de brouwerij die het drankje met exact dezelfde naam produceert. Deze keuze is er waarschijnlijk één die weinigen begrijpen, maar je moet weten dat ik een voorgeschiedenis heb met RoomeR.

Eerlijk gezegd had ik het vlierbloesemdrankje nog nooit gedronken, maar de brouwerij zelf maakt deel uit van mijn dagelijkse leven. De vloeistof wordt immers gebrouwen in mijn straat. Al maanden zag ik hoe verbouwingswerken aan het bedrijf de straatbewoners bezighielden. Ik vroeg me logischerwijs dan ook af hoe het resultaat er zou uitzien. Op die bewuste zondag haalde mijn vrouwelijke nieuwsgierigheid het dus van mijn clichématige mannelijke drang om naar het voetbal te gaan.

Eerst kregen we een filmpje te zien waarin ons alles werd uitgelegd over het verleden en de toekomst van het bedrijf. Na deze vertoning kenden ook de vlierbloesem en het productieproces van het drankje geen geheimen meer voor ons. Daarna bezochten we de brouwerij zelf en proefden we het brouwsel, dat overigens door ons allen zeer lekker werd bevonden.

De bezoekers beleefden zondag vooral een leuke dag. Voor de eigenaars van RoomeR stond er echter veel meer op het spel. Deze Open Bedrijvendag leverde hen een hele hoop gratis reclame op. Ten eerste mochten alle bezoekers een gratis glaasje RoomeR proeven. Zoals u weet, gaat mond-tot-mondreclame zeer snel. Ten tweede nuttigden alle overtuigde personen – en dat waren er heel wat – nog één tot meerdere glaasjes achteraf in de bar. Tenslotte kocht zowat iedere bezoeker nog een fles RoomeR, al dan niet met extra glazen, aan de uitgang.

De aandachtig lezer denkt nu waarschijnlijk meteen aan een win-winsituatie. Wel, ik ben het met u eens.

Botsing in Ledeberg

Dit jaar staat alles in het teken van het nieuwe. Het studentenkot werd ingeruild voor een huis. Gent maakte plaats voor Brussel. Het onderwijs werd opgeborgen voor het journalistieke vak.

Een andere verandering situeert zich in de virtuele wereld. Vanaf vandaag beschik ik immers over mijn eigen blog. De inhoud van deze blog was een van de eerste dingen die mij zorgen baarde. Enerzijds kan ik mijn hele leven en/of gedachtengang op straat gooien. Anderzijds: welk deel van dat leven en/of gedachtengang is in godsnaam zo interessant dat ik het met iedereen zou willen delen?

Deze vraag, die mij nog steeds bezighoudt, werd langzaamaan verdrongen door een andere vraag: wat zou de titel van mijn blog worden? Mijn onverklaarbare drang naar originaliteit besliste al snel dat dingen als ‘Louise blogt’ of Louise’s blog’ weinig kans maakten. Maar wat dan wel?

Eerst dacht ik om mijn voornaam als centraal deel te gebruiken. Zo kwam ik onder andere uit bij:

- De wereld van Louise

- Louise spreekt

- 100% Louise

- Louise voor dummies

Hoewel deze titels best wel oké klinken, konden ze mij toch niet ten volle overtuigen.

De wanhoop nabij, besliste ik om de hulp in te roepen van een van mijn huisgenotes. De dame in kwestie beschikt namelijk over een speciale gave: ze slaagt erin om banale woorden om te vormen tot zeer grappige concepten. Zo gaat zij nooit naar Ikea, maar altijd naar Ikeo. Koffie maakt ze nooit met een Senseo, maar altijd met een Sensoa. En zoals meerdere mensen weigert ze een Carapils te nuttigen, Carlapis daarentegen kan haar wel bekoren.

Op zoek naar een streepje originaliteit, vroeg ik advies aan mijn huisgenote. Jammer genoeg had ook zij weinig inspiratie. Even later – het ging al lang niet meer over mijn blog – vertelde ze mij een grappige anekdote. Een tijdje geleden had een kennis haar gevraagd om samen naar de film Botsing in Ledeberg te gaan. Deze flater bleef in mijn hoofd hangen en ik vroeg mij af of het een geschike titel zou kunnen zijn voor mijn blog. Om twee redenen dacht ik van wel:

1. Ledeberg is tegenwoordig zo’n beetje mijn tweede thuis. Hoewel ik nog juist in 9000 Gent woon, bevinden al mijn favoriete handelszaken zich in 9050 Ledeberg. Dan heb ik het ook over de Colruyt waar de inmiddels beroemde aanrijding in Moscou gebeurde.

2. Het leek mij een interessante titel om de grote mensenmassa naar mijn blog te lokken. Met zo’n titel kon nieuwsgierigheid immers niet uitblijven.

Maar toch was ik nog altijd niet tevreden.

Deze namiddag besprak ik de zoektocht met een aantal vrienden. “Een mens is nooit tevreden”, zei ik, “isn’t it?”. “Yes, it isn’t it”, dacht ik bij mezelf. Maar toch was ik blij dat ik uiteindelijk een passende titel voor mijn blog gevonden had. Want zeg nu zelf, Isn’t it is toch een prachtige titel, isn’t it?